جوانی خردمند از فنون فضایل حظی وافر داشت و طبعی نافر. چندان که در محافل دانشمندان نشستی زبان سخن ببستی. باری پدرش گفت: ای پسر! تو نیز آنچه دانی بگوی. گفت: ترسم که بپرسند از آنچه ندانم و شرمساری برم.
روی هر بیت بزنید تا کارتش برای استوری ساخته شود.
حکایت شماره‌ی ۳ · ۱ دقیقه خواندن
جوانی خردمند از فنون فضایل حظی وافر داشت و طبعی نافر.
باب چهارم در فواید خاموشی
- ۱یکی را از دوستان گفتم: امتناع سخن گفتنم به علت آن اختیار آمده است در…
- ۲بازرگانی را هزار دینار خسارت افتاد.
- ۳جوانی خردمند از فنون فضایل حظی وافر داشت و طبعی نافر.
- ۴عالمی معتبر را مناظره افتاد با یکی از ملاحده لعنهم الله علی حده و به…
- ۵جالینوس ابلهی را دید دست در گریبان دانشمندی زده و بی‌حرمتی همی‌کرد.
- ۶سحبان وائل را در فصاحت بی نظیر نهاده‌اند به حکم آن که بر سر جمع سالی…
- ۷یکی را از حکما شنیدم که می‌گفت:
- ۸تنی چند از بندگان محمود گفتند حسن میمندی را که:
- ۹در عقد بیع سرایی متردد بودم. جهودی گفت:
- ۱۰یکی از شعرا پیش امیر دزدان رفت و ثنایی بر او بگفت.
- ۱۱منجمی به خانه در آمد. یکی مرد بیگانه را دید با زن او به هم نشسته.
- ۱۲خطیبی کریه‌الصوت خود را خوش‌آواز پنداشتی، و فریاد بیهده برداشتی.
- ۱۳یکی در مسجد سنجار به تطوع بانگ گفتی به ادایی که مستمعان را از او نفرت…
- ۱۴ناخوش آوازی به بانگ بلند قرآن همی‌خواند.